Arthur A. Lumsdaine i Irving L. Janis (1953) zajęli się w swoim eksperymencie odpornością na działanie antypropagandy. Badane osoby podzielili na dwie grupy. Pierwsza grupa wysłuchała 166 komunikatu radiowego przedstawiającego omawianą kwestię w sposób jednostronny, natomiast w komunikacie prezentowanym drugiej grupie przedstawione zostały zarówno argumenty za, jak i przeciw głoszonej tezie. Następnie obydwie grupy poddano działaniu antypropagandy. Audycja radiowa przekonywała o tym, że Związek Radziecki potrzebować będzie co najmniej pięciu lat, aby zacząć produkować broń atomową na szerszą skalę. Antypropaganda oczywiście temu zaprzeczała. Okazało się, że przed wysłuchaniem materiałów antypropagandowych siła przekonywania komunikatu przedstawiającego zagadnienie jednostronnie była bardzo zbliżona do skuteczności komunikatu zapoznającego również z argumentami sprzeciwiającymi się przedstawionej tezie. Tymczasem po skonfrontowaniu uczestników eksperymentu z antypropagandą ujawniły się wyraźne różnice. Kontrargumenty zawarte w komunikacie przedstawiającym także argumenty strony przeciwnej uodporniły słuchaczy na działanie antypropagandy i pozwoliły im ją zbagatelizować lub wręcz zignorować, natomiast grupa, która zaznajomiła się jedynie z argumentacją jednostronną była dużo bardziej podatna na działanie antypropagandy.