Media
Często są one definiowane tautologicznie: istnienie danej potrzeby wyprowadzane jest z konkretnego zachowania i następnie to zachowanie wyjaśniane jest za pomocą tej właśnie potrzeby. Do funkcji, które pełni konsumpcja medialnych treści, należą między innymi: przezwyciężanie nudy przez zmianę obszaru zainteresowań, rozrywka, wypełnianie wolnego czasu, odprężenie, ucieczka od rzeczywistości, pobudzanie fantazji, pozyskiwanie informacji o tym, co dzieje się w naszym otoczeniu, pomoc w istotnych kwestiach życiowych, wzmocnienie samoświadomości w wyniku konsumpcji treści medialnych, które podkreślają znaczenie określonej roli społecznej (np. roli gospodyni domowej), wzmocnienie dominujących wartości i norm, dostarczanie tematów do rozmów, możliwość wyładowania emocjonalnych napięć, uwarunkowanych strukturą społeczną czy też indywidualnymi problemami psychicznymi, substytut rzeczywistych kontaktów interpersonalnych itp. Zasadniczo większość tych - najczęściej niejednoznacznie zopercjonalizowanych motywów - może prowadzić do konsumpcji określonych treści przekazywanych przez media, a te same treści mogą być wykorzystywane w różny sposób. Szczególnie trudno jest dokonać wyraźnego rozróżnienia między informacją a rozrywką. Dominujące obecnie poglądy w nauce o komunikowaniu można scharakteryzować następująco. Silne oddziaływanie mediów (np. na opinię publiczną, obraz świata odbiorców itd.) nie jest obecnie kwestionowane. Przy tym odrzucone zostało popularne wcześniej podejście, wskazujące na prosty związek między przyczyną a skutkiem (to podejście wydaje się jednak nadal pokutować wśród osób niezajmujących się nauką o komunikowaniu, a w szczególności wśród polityków).
